حقوق و تعهدات کشورها در بهره برداری از انرژی های تجدیدپذیر دریایی

چکیده

انرژی تجدیدپذیر دریایی نوعی از انرژی تجدیدپذیر است که از فرایندهای طبیعی گوناگونی که در محیط دریا اتفاق می‌افتند به وجود می‌آیند و بر خلاف انرژی‌های تجدیدناپذیر (فسیلی)، قابلیت آن را دارد که توسط طبیعت در یک بازه زمانی کوتاه، مجدداً به وجود آمده یا به عبارتی تجدید شود. از آنجا که استفاده و بهره‌برداری از این انرژی در دریا مستلزم رعایت معیارها و الزامات خاص می‌باشد، در این مقاله تلاش شده است حقوق و تعهدات کشورها در استفاده از آن مورد بررسی قرار گیرد. در همین راستا با مبنا قرار دادن کنوانسیون حقوق دریاها (۱۹۸۲)، نظام حقوقی حاکم بر قلمرو دریایی یعنی آبهای داخلی، دریایی سرزمینی، منطقه انحصاری اقتصادی، فلات قاره و دریاهای آزاد در خصوص انرژی‌های تجدیدپذیر از یکدیگر تفکیک شده است. نتیجه تحقیق حاکی از آن است که بسته به منطقه‌ای از دریا که تاسیسات مرتبط با انرژی تجدیدپذیر در آنجا مستقر شده است، حقوق و تعهدات کشورها نیز متفاوت می‌باشد

کلیدواژه ها: “قوانین و رویه های حاکم”؛ “دولت ساحلی”؛ “محیط زیست دریایی”؛ “ایمنی دریانوردی”؛ “مناطق دریایی”

نویسنده:

علی رضائی: عضو هیات علمی دانشگاه شیراز

فصلنامه پژوهش حقوق عمومی – دوره ۱۸، شماره ۵۴، بهار ۱۳۹۶ .

برای مشاهده کامل مقاله روی فایل مقابل کلیک کنید.  

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *