اسب تروآی ناتو در خاک سوریه

اوایل هفته جاری، نیروهای ارتش ترکیه با کمک تروریست‌های ارتش آزاد، شهر عفرین یکی از حساس‌‌‌‌ترین شهرهای استان حلب سوریه را به تصرف خود در آوردند؛ شهری که از سال ۲۰۱۲ در دست کرد‌‌‌های مورد حمایت آمریکا بود. با این حال، دولت آمریکا در قبال تصرف عفرین به دست نیروهای ترکیه تاکنون هیچ واکنشی از خود نشان نداده است! در همین رابطه ژنرال جوزف ووتل، فرمانده ستاد مرکزی ارتش آمریکا، چند روز پیش از این حمله گفته است که عفرین حوزه عملیاتی نیروهای آمریکایی نیست و ارتش آمریکا در این مرحله قصد انجام فعالیتی خاص در آنجا را ندارد. فرمانده ستاد مرکزی ارتش آمریکا، ترکیه را متفق این کشور در ناتو دانسته و نگرانی‌هایش را در خصوص مرزهای جنوبیش مشروع توصیف کرده است.

از سوی دیگر به موازات برافراشتن پرچم ترکیه در مرکز این شهر، منابع آگاه از قصد این کشور برای ایجاد یک «دولت محلی» در این منطقه خبر داده‌اند. ظاهراٌ «بکر بوزداغ» سخنگوی ریاست جمهوری ترکیه چند روز قبل از این واقعه اظهار داشته است که ترکیه قصد دارد در عفرین یک‌ «دولت محلی» تشکیل داده و آن را به دولت سوریه واگذار نخواهد کرد. ناظران می‌گویند که آنکارا گروه‌های کردی مستقر در نزدیک مرز خود در سوریه را تروریستی و تهدید می‌داند و از مدت‌‌‌ها پیش یک گروه کرد وابسته به خود به نام (ENKS) را سازماندهی کرده و می‌خواهد این گروه کردی را در آنجا جایگزین کند. همچنین رجب طیب اردوغان رئیس‌جمهور ترکیه گفته است که عملیات کشورش در سوریه به عفرین محدود نخواهد شد و قصد دارد عملیات نظامی خود را در منبج و ادلب در شمال سوریه گسترش دهد، جایی که آمریکا از چند هفته قبل در آنجا نیرو مستقر کرده است. این در شرایطی است که تا همین اواخر ترک‌ها از نیات آمریکا در مناطق شمالی سوریه ابراز نگرانی کرده و با هشدار به به این کشور، از این همکاری‌ها به عنوان مسبب بروز مشکلات بزرگ در آینده یاد می‌کردند.

بر این اساس تشخیص مواضع ترکیه در بازی سوریه مبهم است. به طوری که از یک طرف منتقد آمریکا و همکاری‌های آنان با گروه های کردی می‌شود و از طرف دیگر علی‌رغم میل آمریکا شریک مذاکرات آستانه و سوچی است! اکنون نیز با وجود نزدیکی ظاهری مواضع این کشور به ایران و روسیه، ورود نیروهای ارتش این کشور به عفرین و پیشروی بیشتر در آن علاوه بر تقویت موقعیت مخالفان دولت مرکزی در ریف، حلب و استان ادلب به معنای تقویت آمریکا و متحدانش نیز خواهد بود، به شکلی که کار «اسد» و متحدانش را برای برقراری صلح و آرامش در سال جاری دشوار خواهد ساخت. بنابراین این احتمال که ممکن است ترکیه نقش «اسب تروآ» ناتو را در سوریه را بازی کند، چندان هم دور از ذهن نیست. بدین معنی که با عادی کردن روابطش با ایران و روسیه، بویژه پس از واقعه ساقط شدن جنگنده روسی توسط ارتش این کشور، تلاش کرده است تا گام به گام جای پای ناتو را در سوریه بازتر نماید. از یادمان نرفته است که تا پیش از آن و با ورود ارتش روسیه و مستشاران ایرانی به خاک سوریه، پیروزی‌های پی در پی محور مقاومت، آمریکا و متحدانشان را از دستیابی به اهدافشان در سوریه ماٌیوس ساخته بود. اما کردهای سوری و بهانه نگرانی ترکیه از آمال تجزیه‌طلبانه آنان، زمینه‌ای شد تا این کشور آرام آرام موضعش را در سوریه تقویت نماید. شرایطی که ممکن است در هماهنگی با دیگر اعضای ناتو و در جهت تقویت موضع آنان صورت پذیرفته باشد. امکانی که تا پیش از نزدیکی ترکیه به محور مقاومت عملاٌ غیرممکن بود. در آن سو، دیگر اعضای ناتو و درست به همین بهانه(حمایت از کردها) حدود یک سوم خاک سوریه را در اشغال کرده‌اند.

انتهای متن/

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *