جشن مردم

مجله فارس‌پلاس؛ حسین رأفتی: یک پرسش را جواب دهید بعد هر تحلیلی می‌خواهید ارائه کنید. درباره رضا شاه و محمدرضا شاه حتماً شنیده‌اید که این دو به دست اروپا و آمریکا بر سر ملت منصوب شدند. حق حاکمیت اینها ناشی از زور، آن هم زور بیگانه بوده. پیش از آنها چطور؟

 

پیش از آنها هم حاکمان با زور و اسلحه حکومت را از دست هم می‌گرفتند و یا با ارث به هم می‌دادند و مردم هم کاری با حاکمیت نداشتند. پادشاهان قبلی با زور قبیله‌شان حاکم می‌شدند پهلوی‌ها با زور بیگانه.
«حاکمان همیشه طرف حساب ما بوده‌اند، خوب بودن و بد بودنشان بی‌ربط به ما بوده». خیلی‌ها هنوز هم حاکمیت را در ایران اینطور می‌فهمند. خیلی‌ها حتی ظهور امام زمان(عج) را هم همینطور می‌فهمند؛ ظهور کسی که سوپرمن‌وار خودش می‌آید و مشکلات را حل می‌کند. و آمدن یا نیامدنش ربطی به ما ندارد!

این نوع نگاه، موفقیت و عدم موفقیت‌ها را نمی‌تواند به خودمانف یعنی مردم نسبت دهد. نمی‌فهمد چطور چهل سالگی، جشن مردم است.
این روزها برخی برای دفاع از دستاوردهای چهل ساله طوری سخن میگویند که گویا جشن، جشن حاکمان است. برای اینها اساسی‌ترین دستاوردها مربوط به کارآمدی دولت‌ها است. حال آنکه مهمترین دستاورد را باید در وجود مردم پیگیری کرد. توفیقات حاکمیتی هم هر چه هست ناشی از این است.
اگر اینطور است خوب پس همین را نشان دهیم.
نشان دهیم خودمان بعد انقلاب چه شدیم. بعد چهل سال خودمان چه هستیم.
حرکت ایران چه خوب و چه بد به دست خود ملت محقق شده. کسانی که این جمله را قبول ندارند لابد معتقدند یک قدرتی جلوی اراده و خواست مردم ایران را گرفته است. من فقط یک سؤال از این جماعت دارم و آن اینکه آن چه قدرتی بوده که پهلوی نداشته و حاکمان فعلی دارند که توانسته‌اند جلوی اراده ما را بگیرند؟ کدام قدرت در عالم، پشت آنها است که از قدرت‌های پشت پهلوی قوی‌تر است و توانسته جلوی اراده مردم را بگیرد؟
نیازی نیست که توضیح دهم همین یک پرسش ساده چقدر در تحلیل امروز ما کلیدی است.

حفظ انقلاب و حفظ نظام فقط یک واقعه حاکمیتی نیست بلکه یک تقریر روحی و درونی در امت دارد. این مابه ازاء است که مهم است. و این اساسی‌ترین حقیقتی است که به دست آورده‌ایم. این دارایی منسوب به مردم است اولاً و نه حاکمان.
بله البته ضعف‌ها هم از خودمان است. خودمانیم و خدای خود.

 کسانی که داراییهای چهل ساله مردم را نمی‌بینند به مردم توهین می‌کنند، خیلی هاشان قصد اهانت ندارند اما چون با ذهنیت استبدادی تحلیل می‌کنند خیال می‌کنند چیزی مانع خواست مردم بوده است یا مردم بی خیال حاکمان بوده‌اند.

من خواهشم این است همه قبل از بررسی داشته‌ها و نداشته‌های امروزمان، اول به همان سؤال که پرسیدم جواب دهند.

 

انتهای پیام/

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *